Për profesor Védrine, Konferenca e Sigurisë në Berlin zbuloi një realitet të anashkaluar: çifti franko-gjerman nuk ekziston më. Uashingtoni tani e mbështet hapur Gjermaninë si udhëheqësen e vetme të kontinentit.
Olivier Védrine
I ftuar në nëntor në Konferencën e Sigurisë në Berlin për të marrë, në emër të Shoqatës Jean Monnet, Çmimin Evropian “Qytetaria, Siguria dhe Mbrojtja”, të dhënë nga organizata franceze CIDAN (“Detyra Qytetare, Mbrojtja, Ushtria, Kombi”) dhe nga Shoqata Evropiane për Sigurinë dhe Mbrojtjen, e perceptova qartë dëshirën e Gjermanisë për udhëheqje në mbrojtjen evropiane dhe në Evropë më gjerë. Kancelari gjerman kishte deklaruar se synimet e tij ishin të rimerrte udhëheqjen në Evropë dhe të ringjallte partneritetin franko-gjerman.
Me 800 miliardë euro të parashikuara për “riarmatimin e Evropës”, Bashkimi Evropian po e ripërcakton strategjinë e tij të mbrojtjes në një kohë kur Shtetet e Bashkuara të Trumpit na duken gjithnjë e më shumë si një aleat i pasigurt.
Friedrich Merz
Gjermania është në vijën e parë të këtij ndryshimi strategjik, me një shkallë të caktuar mbështetjeje amerikane për më tepër. Ndërsa i afrohet fundi i mandatit të presidentit francez, Evropa kërkon udhëheqës të rinj — dhe Friedrich Merz, në krye të fuqisë më të madhe ekonomike të kontinentit, nuk e fsheh dëshirën e tij për ta marrë këtë rol.
Në kongresin e Unionit Social-Kristian (CSU), partia bavareze motër e Unionit të tij Demokristian (CDU), Friedrich Merz deklaroi se Gjermania është pa mëdyshje vendi udhëheqës i Unionit, ai që vendos tonin dhe frymëzon fqinjët e tij. Dhe kur analizohen faktet dhe shifrat, bëhet e qartë se Gjermania mund ta marrë vërtet këtë rol udhëheqës në Evropë. Ajo është një gjigant brenda Bashkimit Evropian dhe një nga gjashtë vendet e tij themeluese. Gjermania është kombi më i populluar i kontinentit dhe mbetet motori i tij ekonomik.
Gjermania është vendi i katërt më i madh në BE për nga sipërfaqja — fusha e vetme në të cilën nuk zë vendin e parë. Me ribashkimin, ajo i ka tejkaluar ndjeshëm të gjithë partnerët e saj evropianë. Ajo mbetet lokomotiva ekonomike e Evropës dhe kontribuesja më e madhe neto: vendi që jep më shumë fonde në Bashkimin Evropian dhe merr më pak në këmbim.
Në vitin 2026, buxheti ushtarak i Gjermanisë do të jetë pothuajse dyfish i atij të Francës. Falë heqjes së “frenës së borxhit”, të votuar në mars, koalicioni qeverisës i kancelarit Friedrich Merz do të jetë në gjendje ta pajisë Gjermaninë me “ushtrinë konvencionale më të fuqishme në Evropë”. Kjo nënkupton natyrisht një rritje të ndjeshme të buxhetit të Bundeswehrit në vitet në vijim, me synimin për ta çuar atë në 3,5% të PBB-së (pra 153 miliardë euro) deri në vitin 2029, për të përmbushur angazhimet ndaj NATO-s.
I zgjedhur kancelar më 6 maj, Friedrich Merz dëshironte të inauguronte një epokë të re për “çiftin” franko-gjerman. Pas disa vitesh mosmarrëveshjesh midis ish-kancelarit Olaf Scholz dhe presidentit francez, ky tandem i ri — i quajtur “Merzcron” nga shtypi — premtoi të ringjallte bashkëpunimin dypalësh. Megjithatë, gjatë Konferencës së Sigurisë në Berlin, nuk dëgjova për “çiftin” franko-gjerman, por për dëshirën e Gjermanisë për të marrë e vetme udhëheqjen evropiane, me mbështetjen e qartë të amerikanëve. Si rezultat, negociatat për Ukrainën po zhvillohen në Berlin dhe konfirmojnë rolin qendror të kancelarit gjerman, Friedrich Merz.
Botuar: 03.01.2026, Tribune de Genève
- Olivier Védrine është shkencëtar politik, gazetar dhe profesor universitar, dhe drejtor i Shoqatës Jean Monnet.
Transmetuar në platformën mediatike të CIVIL në maqedonisht, shqip dhe anglisht me lejen e sjellshme të Autorit. Të gjitha të drejtat e rezervuara.
